ไม่ได้อัพบล๊อกประมาณชาตินึงได้
ด้วยภาระหน้าที่ ประกอบกับเริ่มงานใหม่ เวลาที่มันว่างๆเลยหายไป เพราะกลับบ้านมาก็สลบเหมือดเหมือนมนุษย์งานคนอื่นบนโลกใบนี้
แต่ก็นะ งานใหม่เราก็แนวอยู่ เพื่อนๆที่รู้จักเราก็คนจะรู้แล้วว่า เราทำงานอะไร ซึ่งใครถาม เราก็ตอบบอกไปพร้อมกับคำอธิบายยื้อยาวเกี่ยวกับงานของเรา
เราเป็น Music Designer(คำอธิบายที่ดีที่สุดสำหรับตำแหน่งของเรา พี่โยเป็นคนตั้งให้) คอยจัดเพลงให้กับโรงแรมดังๆของกรุงเทพฯ และเอเซีย เพลงที่คุณได้ยินตามโรงแรมทุกวันนี้ อาจจะมาจากการเลือกของเจ้านายเรา
555+ เราก็ไม่ได้แกร่งกล้าสามารถอะไรขนาดนั้นเกี่ยวกับเรื่องเลือกเพลง แค่มีความรู้ทางด้านดนตรีมากกว่าคนอื่นหน่อย เพราะได้โอกาสกระแดะส่งตัวเองเรียนเปียนโน ซึ่งก็ง่อยๆ เรียนมา 3-4 ปี ตอนนี้ก็ยังง่อยอยู่
การที่เราได้เริ่มงานใหม่ ทำให้เราได้เจอคนใหม่ๆ เพื่อนร่วมงานใหม่ๆ ซึ่งทำให้เราแทบจะไม่เชื่อว่า จะมีบริษัทที่เป็นแบบนี้อยู่ในโลกนี้ ที่ทำงานเราอย่างกับไปโรงเรียน มีเพื่อนๆ พี่ๆ มากมาย ไปเจอไปเฮฮากัน กัดกัน แล้วกลับบ้าน พรุ่งนี้ไปใหม่
"ขอบคุณพระเจ้า"
เริ่มรู้สึกว่า เราคิดไม่ผิดที่เปลี่ยนงาน รู้สึกว่า เป็นงานที่เหมาะกับเราแล้วแหละ แต่ว่า...เรามองหาทางโตในสายงานนี้ไม่เจอ แต่ก็นะ อายุยังน้อย ชิวๆไปก่อน
งานนี้ทำให้เราได้เจอคนคนนึง เพื่อนใหม่ที่เป็นเหมือนอีกครึ่งนึงของเรา สนิทกันอย่างไว ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ คนที่ทำให้เรารู้สึกว่า ทำไมไม่เจอกันก่อนหน้านี้
มันก็เรียนที่เดียวกับเพื่อนสนิทเรา คณะเดียวกัน เอกเดียวกัน แล้วเราก็ไปหาเพื่อนเราบ่อยนะ
อาจารย์มันที่มหาวิทยาลัย เรารู้จัก 555+
มันเรียนโรงเรียนเดียวกับญาติเรา ไกล้ๆบ้านญาติเรา ซึ่งเราเข้าไปในโรงเรียนนั้นบ่อยมาก
เพื่อนมัน ก็เสมือนเพื่อนเรา ถ้ามันพูดถึงเพื่อนมันคนไหน เพื่อนของเราคนนึง จะเป็นเพื่อนกับเพื่อนมันคนนั้น ซึ่งฮามาก
เพื่อนสนิทมันคนนึง เป็นเพื่อนกับเพื่อนสนิทเรา
มันรู้จักทุกเพลงที่เรารู้
มันเล่นกีต้าร์ บ้าร้องเพลง เราเล่นเปียนโน ชอบร้องเพลงเดิมๆวนไปวนมา
เราไปงานศริสต์มาสที่โรงเรียนมันนับไม่ถ้วน มันขึ้นไปร้องเพลงในงานคริสต์มาสซะงั้น 555+
มันรู้จัก บั่นแบ๋ว เรากินบั่นแบ๋วแต่เด็ก
บ้านมันอยู่หนองคาย ส่วนเราชอบกินแหนมเนือง
มันดูดบุหรี่ กินเหล้า ส่วนเรากินเหล้าเฉยๆ(อันนี้ น่าจะไม่เกี่ยวนะ)
มันงอแง เราง้อตลอด เพื่อวะ...เพื่อ...
มันเลยกลายเป็นส่วนนึ่งของชีวิตเรา กลายเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเพื่อนเรา เหมือนเพื่อนๆทุกคนของเรา
"ขอบคุณพระเจ้า"
มันเป็นสิ่งที่ทำให้เราได้พิสูจน์ทฤษฎีบ้าๆบอๆของเราอันนึงที่ว่า "คนที่เราเจอ มันจะต้องมีชะตาต้องกัน" เหมือนกับว่า คนที่เราเจอตามถนนทุกวันนี้ ชาติที่แล้วคนทำอะไรร่วมกันมาก่อน ทำไมเราต้องยื่นมีไปช่วยคนนี้ ทำไมเราต้องเป็นเพื่อนกับคนนั้น ไม่ใช่คนนู้น มันต้องเป็นไอ้คนนี้คนเดียวเท่านั้น ทำไม....
ทั้งๆที่เราเชื่อว่า คนเราเกิดมาครั้งเดียว ตามศาสนาที่เรานับถือ
อยู่ไกล้กันแค่นี้ แต่เราเพิ่งจะรู้จักกัน ประหลาดมั๊ย หากันไม่เจอ เหมือนมีใบไม้ในเพลงบัง 555+
แต่เราว่า ท่าทางช่วงนี้มันดวงตก มาเจอเรามากกว่า 555+
ปล. เพื่อนๆคนอื่นอย่างอนนะ
ปล2. บิ๊กแฟนของบล๊อกเรา อย่างอนนะ เขียนถึงมึงบ่อยแล้ว แล้วมึงก็อัพได้แล้วนะ
ปล3. มีคลิปวีดีโอฉาวของเรากับคุณครูสอนเปียนโนเรามาอวดด้วย ยังไงช่วยๆทนๆดูกันด้วยนะค้า
ซ้ายบนรำลึก ขอขอบคุณ มุม Bird eyes view ที่ทำให้พวกเราหน้าตาพอดูได้บ้าง 555+
งานรับปริญญาเอแบค ทวงกันจัง เอามาลงแล้วนะ
สาว สาว สาว
ซุปช้านนนนนนนนนนน ซะงั้น
หัวหินๆ
รูปนี้ชอบสุดๆไปเลย โปรดสังเกตๆ
คลิปฉาวววววววววววว ฟังกันแต่เสียงเปียนโนนะคะ เสียงคนร้องห่วยแตกมากๆ
edit @ 2 Mar 2008 20:38:39 by N_an
