Sex and the City เป็นหนึ่งในหนังที่เรา ตั้งหน้าตั้งตารอดูมากที่สุดในปีนี้ เนื่องจากเราติดซีรี่ยส์เรื่องนี้มากๆ ถ้าจำไม่ผิด เราคิดว่า เราดูทุกตอน ตอนละอย่างต่ำ 2 รอบได้

สิ่งที่ตรึงใจที่สุดสำหรับซีรี่ยส์เรื่องนี้ คงเป็นมิตรภาพของทั้ง 4 สาว และแฟชั่น

ด้วยความที่ว่า เราก็มีเพื่อนสาวสุดซี้ 4 คนเหมือนกัน เราเลยฟุ้งอยู่กับความคิดของตัวเองว่า ถ้าเรากับเพื่อนยังคงความสัมพันธ์แบบนั้นไว้ได้ เราคงเป็นเหมือน 4 สาวในเรื่องได้บ้าง

 

จริงๆตอนนี้ก็คล้ายๆอยู่

 

เรากับเพื่อนๆก็เลยแบ่งๆว่า ตัวเองจะรับบทอะไรในหนังเรื่องนี้ จากการถกเถียงอย่างเคร่งเครียดมากกว่า 3 ชั่วโมงท ณ บ้านไร่กาแฟ สาขาเอกมัย จึงได้บทสรุปดังนี้

อ๋อมแอ๋ม ได้บทแครี่ไป ด้วยประโยคที่ว่า "ถ้าผู้ชายในนิวยอร์คมีสักล้านคน ฉันคงเดทไปแล้วสักครึ่งนึง"

ยุ้ย ได้บทซาแมนต้าไป เพราะว่า มึงแก่ที่สุด 555+ อ่ะๆ ให้ยุ้ยสะดิ้งที่สุดคนนึงด้วยก็ได้

แนท ได้บทชาล๊อตไป เพราะแนทอนุรักษ์นิยมที่สุด และดูเรียบร้อยที่สุด ในพวกเรา 4 คน แค่ดูเท่านั้นนะ ไม่ได้บอกเลยว่า มึงอ่ะ เรียบร้อยสุด แค่ฉาบหน้าเท่านั้น 

ส่วนเรา ก็ต้องรับบท มิแรนด้า ไปอย่างไม่ปลื้มเท่าไร เพราะว่า อยากได้บทแครี่ แต่เถียงอ๋อมไม่ขึ้น ที่เราได้บทนี้ เพราะ 1. เหลืออยู่คนเดียว และ 2. เราเฟมินิสที่สุด พูด และวิจารณ์อะไรแรงๆมากที่สุดด้วย

 

พวกเพื่อน 3 คนนี้ ทำให้เรารู้ว่า ชีวิตไม่ได้ราบรื่น และไม่มีทางราบรื่นเสมอไป

ทำให้เรารู้ว่า มิตรภาพมีค่ามากแค่ไหน

ยังทำให้เรารู้อีกว่า การมีเพื่อนสำคัญยังไง

บางทีแค่ไอเบอร์รี่ 3 ลูก แล้วนั่งวิจารณ์การเมือง หรือโต๊ะข้างๆกัน ก็สนุกได้ แม้ภาษาจีนจะไม่แข็งแรงก็ตาม

หรือแค่ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน ก็ยิ้มได้มากมาย

 

ขอบคุณพวกมึงมากๆ ที่อยู่ด้วยกันตลอดทั้งทุกข์ และสุข คงไม่มีคำขอบคุณไหนจะพอ พวกมึงก็คงรู้ว่า กูคิดไง

 

ยุ้ยเคยพูดครั้งนึงว่า ไม่เคยคิดว่า จะเจอเพื่อนแท้ๆได้จากรั้วมหาลัย แต่ก็ได้เจอ อยากบอกยุ้ยว่า ปาฏิหารย์มีจริงหว่ะ ไม่ก็ กรรมเวรมีจริง 555+

 

เราคิดเสมอว่า ชีวิตคนเรา ไม่สามารถดีพร้อมไปได้ทุกด้าน เราไม่เคยโชคดีเรื่อง ความรักเลย แต่อย่างน้อยเราก็มีเพื่อนที่รักเรา ครอบครัวที่รักเรา งานที่เราเกือบๆจะรัก มีชีวิตสบายๆ สักวันถ้าถึงเวลาที่ควร พระเจ้าก็จะประทานมาให้เราเอง

 

Quote of the day: Life doesn't always turn out to be like your fantasy, that why you need your friendship that are real to get you through it all - From Sex and the City

สไลน์ม้วนแรกในชีวิต

เมื่อฝนกำลังจะตก

พอฝนตกแล้ว

สี่แยกพระโขนง

อโศก

สี่แยกอโศก

เอกมัย รูปปั้นแม่พระธรณีปีบม้วยผม หลังพายุเข้า

when "something sweet" comes....

Route 66

Here we are...

 

 

edit @ 1 Jun 2008 18:15:16 by N_an

ตอนนี้ก็ผ่านโปรแล้ว กิ้วววววววววววว

ดีใจมั่กมาก เพราะว่า กลัวที่จะไม่ผ่านอยู่ กลัวผลงานที่ทำไป จะไม่เข้าตากรรมการ แต่อย่างน้อยสิ่งทีทำไป ก็ทำเต็มที่หล่ะ ถ้าไม่ผ่านก็ไม่เสียใจ แต่เสียความมั่นใจ

มีคนถามว่า ถ้าไม่ผ่านจริงๆจะทำยังไง บอกอย่างเต็มภาคภูมิว่า กลับมาเกาะพ่อ-แม่กินเหมือนเดิม ช่วยงานที่บ้าน 555+

ช่วงนี้นอกจากทำงาน ก็เที่ยวเล่นไปเรื่อยเปื่อย ตามประสาคนโสด ใครถามอะไรก็จะบอกประโยคเด็ด "ชิวไป" ไม่มีอะไรต้องคิดมาก ช้อปปี้ง กินเหล้า ไปเรื่อยเปื่อย

เรื่องที่เครียดๆตอนนี้ก็มีอยู่ไม่กี่เรื่อง เรื่องนึงคือ เรื่องที่เปราะบางที่สุด สำหรับชีวิตวัยรุ่น คือ "ความรัก"

ไม่ได้ไม่อยากได้ แต่เราไม่เคยคิดจะขวนขวายที่จะหาแบบจริงจัง เจอคนถูกใจมากมาย แต่ก็ไม่เคยคิดจะจริงจัง ไม่รู้ทำไม ไม่คิดจะจีบใครก่อน ไม่ใช่ว่าหัวโบราณอะไรเลย แค่กลัวที่จะเสียใจ กลัวที่จะเริ่มต้นหล่ะมั้ง

เพื่อนคนนึงบอกว่า "ไม่มีดิแปลก" เราก็เลยแบบ "หรอ หรอ หรอไป" ก็เคยคิดเหมือนกันว่า เราแปลกๆป่าว คิดว่าคงไม่ เพราะว่า ก็มีอวัยวะครบ 32+มือถือ เหมือนทุกคนบนโลก

ที่เราคิดคือ เราไม่มีแฟนได้ แต่เราไม่มีเพื่อนไม่ได้ มากกว่า

แต่พอเพื่อนๆมีแฟนไปกันหมดเลยเริ่มเหงา ก็ไม่ได้เหงามาก แต่ก็นิดๆ ตอนนี้เราเลยชอบไปไหนแบบเป็นติ่งก่าคู่ขาเรา ไปไหนไปแบบ 3 คน แบบไม่ตะขิดตะขวงใจ 555+ แอบเลวนิดนึง

จริงๆแล้วก็แอบเจอคนคนนึง แต่.........

เพื่อนเราอีกคนนึงบอกว่า "สุดท้ายแล้ว มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับอะไรเลย มันแค่ขึ้นอยู่กับว่า เราจะเจอรึป่าว ก็เท่านั้น"

งั้นเราก็คงต้องรอไปก่อน ว่า จะมีใครมาเจอมั๊ย ถ้าอยากมาเจอบอกไว้ก่อนเลยว่า มองต่ำๆ อาจจะหายากหน่อย เพราะตัวเล็ก จะพยายามใส่ส้นสูงนะ 555+

Quote of the Day: Love is in the Air.

โสด สโม จริงๆนะ

แฟนเพื่อน ก็เหมือนแฟนเราแหละ 555+

น้องแมว ตั้งใจหลับเชียว

ในที่สุด คุณรถก็ครบ 100000 กิโลเมตรไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ขอบคุณนะคะ พาไปหลายที่เชียว

ชั้นมีอะไรที่ต้องทำในชีวิตตั้งเยอะแยะ แต่ก็นะ ขอสูบบุหรี่ก่อน

โลโม่ม้วนแรกในชีวิต พอดูได้ประมาณ 3 รูปได้

 

พาราก้อน ก็มีมุมสวยนะเนี่ย

 

edit @ 27 Apr 2008 17:10:04 by N_an

edit @ 27 Apr 2008 17:15:01 by N_an

ไม่ได้อัพบล๊อกประมาณชาตินึงได้

ด้วยภาระหน้าที่ ประกอบกับเริ่มงานใหม่ เวลาที่มันว่างๆเลยหายไป เพราะกลับบ้านมาก็สลบเหมือดเหมือนมนุษย์งานคนอื่นบนโลกใบนี้

แต่ก็นะ งานใหม่เราก็แนวอยู่ เพื่อนๆที่รู้จักเราก็คนจะรู้แล้วว่า เราทำงานอะไร ซึ่งใครถาม เราก็ตอบบอกไปพร้อมกับคำอธิบายยื้อยาวเกี่ยวกับงานของเรา

เราเป็น Music Designer(คำอธิบายที่ดีที่สุดสำหรับตำแหน่งของเรา พี่โยเป็นคนตั้งให้) คอยจัดเพลงให้กับโรงแรมดังๆของกรุงเทพฯ และเอเซีย เพลงที่คุณได้ยินตามโรงแรมทุกวันนี้ อาจจะมาจากการเลือกของเจ้านายเรา

555+ เราก็ไม่ได้แกร่งกล้าสามารถอะไรขนาดนั้นเกี่ยวกับเรื่องเลือกเพลง แค่มีความรู้ทางด้านดนตรีมากกว่าคนอื่นหน่อย เพราะได้โอกาสกระแดะส่งตัวเองเรียนเปียนโน ซึ่งก็ง่อยๆ เรียนมา 3-4 ปี ตอนนี้ก็ยังง่อยอยู่

การที่เราได้เริ่มงานใหม่ ทำให้เราได้เจอคนใหม่ๆ เพื่อนร่วมงานใหม่ๆ ซึ่งทำให้เราแทบจะไม่เชื่อว่า จะมีบริษัทที่เป็นแบบนี้อยู่ในโลกนี้ ที่ทำงานเราอย่างกับไปโรงเรียน มีเพื่อนๆ พี่ๆ มากมาย ไปเจอไปเฮฮากัน กัดกัน แล้วกลับบ้าน พรุ่งนี้ไปใหม่

"ขอบคุณพระเจ้า"

เริ่มรู้สึกว่า เราคิดไม่ผิดที่เปลี่ยนงาน รู้สึกว่า เป็นงานที่เหมาะกับเราแล้วแหละ แต่ว่า...เรามองหาทางโตในสายงานนี้ไม่เจอ แต่ก็นะ อายุยังน้อย ชิวๆไปก่อน

งานนี้ทำให้เราได้เจอคนคนนึง เพื่อนใหม่ที่เป็นเหมือนอีกครึ่งนึงของเรา สนิทกันอย่างไว ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ คนที่ทำให้เรารู้สึกว่า ทำไมไม่เจอกันก่อนหน้านี้

มันก็เรียนที่เดียวกับเพื่อนสนิทเรา คณะเดียวกัน เอกเดียวกัน แล้วเราก็ไปหาเพื่อนเราบ่อยนะ

อาจารย์มันที่มหาวิทยาลัย เรารู้จัก 555+

มันเรียนโรงเรียนเดียวกับญาติเรา ไกล้ๆบ้านญาติเรา ซึ่งเราเข้าไปในโรงเรียนนั้นบ่อยมาก

เพื่อนมัน ก็เสมือนเพื่อนเรา ถ้ามันพูดถึงเพื่อนมันคนไหน เพื่อนของเราคนนึง จะเป็นเพื่อนกับเพื่อนมันคนนั้น ซึ่งฮามาก

เพื่อนสนิทมันคนนึง เป็นเพื่อนกับเพื่อนสนิทเรา

มันรู้จักทุกเพลงที่เรารู้

มันเล่นกีต้าร์ บ้าร้องเพลง เราเล่นเปียนโน ชอบร้องเพลงเดิมๆวนไปวนมา

เราไปงานศริสต์มาสที่โรงเรียนมันนับไม่ถ้วน มันขึ้นไปร้องเพลงในงานคริสต์มาสซะงั้น 555+

มันรู้จัก บั่นแบ๋ว เรากินบั่นแบ๋วแต่เด็ก

บ้านมันอยู่หนองคาย ส่วนเราชอบกินแหนมเนือง

มันดูดบุหรี่ กินเหล้า ส่วนเรากินเหล้าเฉยๆ(อันนี้ น่าจะไม่เกี่ยวนะ)

มันงอแง เราง้อตลอด เพื่อวะ...เพื่อ...

มันเลยกลายเป็นส่วนนึ่งของชีวิตเรา กลายเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเพื่อนเรา เหมือนเพื่อนๆทุกคนของเรา

"ขอบคุณพระเจ้า"

มันเป็นสิ่งที่ทำให้เราได้พิสูจน์ทฤษฎีบ้าๆบอๆของเราอันนึงที่ว่า "คนที่เราเจอ มันจะต้องมีชะตาต้องกัน" เหมือนกับว่า คนที่เราเจอตามถนนทุกวันนี้ ชาติที่แล้วคนทำอะไรร่วมกันมาก่อน ทำไมเราต้องยื่นมีไปช่วยคนนี้ ทำไมเราต้องเป็นเพื่อนกับคนนั้น ไม่ใช่คนนู้น มันต้องเป็นไอ้คนนี้คนเดียวเท่านั้น ทำไม....

ทั้งๆที่เราเชื่อว่า คนเราเกิดมาครั้งเดียว ตามศาสนาที่เรานับถือ

อยู่ไกล้กันแค่นี้ แต่เราเพิ่งจะรู้จักกัน ประหลาดมั๊ย หากันไม่เจอ เหมือนมีใบไม้ในเพลงบัง 555+

แต่เราว่า ท่าทางช่วงนี้มันดวงตก มาเจอเรามากกว่า 555+

ปล. เพื่อนๆคนอื่นอย่างอนนะ

ปล2. บิ๊กแฟนของบล๊อกเรา อย่างอนนะ เขียนถึงมึงบ่อยแล้ว แล้วมึงก็อัพได้แล้วนะ

ปล3. มีคลิปวีดีโอฉาวของเรากับคุณครูสอนเปียนโนเรามาอวดด้วย ยังไงช่วยๆทนๆดูกันด้วยนะค้า

ซ้ายบนรำลึก ขอขอบคุณ มุม Bird eyes view ที่ทำให้พวกเราหน้าตาพอดูได้บ้าง 555+

งานรับปริญญาเอแบค ทวงกันจัง เอามาลงแล้วนะ

สาว  สาว สาว

ซุปช้านนนนนนนนนนน ซะงั้น

หัวหินๆ

รูปนี้ชอบสุดๆไปเลย โปรดสังเกตๆ

คลิปฉาวววววววววววว ฟังกันแต่เสียงเปียนโนนะคะ เสียงคนร้องห่วยแตกมากๆ

edit @ 2 Mar 2008 20:38:39 by N_an